من و قالی
من و سجاده و قالی
من و این خاک بر جا مانده بر سجاده خالی
من و قوری پر چایی پاشیده سر قالی
من و یک سقف پوشالی
که هر دم هول آن دارم
بریزد بر سر سجاده و قالی
من و نور سحرگاهی
که گهگاهی برقصد
روی بی کاری
من و سوراخ دیواری
که نزدیک من و قالی
بگیرد درز آن را
مرد بقالی
من و قالی و بقالی
من و بقالی و یک قطعه قالی
من روزی که بقالی
خرید آن قطعه قالی
من و یک کوه خوش حالی
من و چند روز بی قالی
من و افسوس و بدحالی
که در مستی و خوش حالی
ربود آن دزد بی مذهب
همان سجاده عالی
من و دیوار و سقف و خانه خالی...
(با تشکر از برادرم که اجازه داد این شعرش را در وبلاگم قرار دهم)
من در هفته ای که گذشت!
سلام،فکر کنم هفته ای بیشتر باشد که مطلبی در این محفل قرار نداده ام.شاید به خاطر بی حوصلگی بوده،شاید هم به خاطر درس ها،شاید هم به خاطر این که دیگرکم تر گذرتان به این اتاقک می افتد! البته دلیل اصلی اش شلوغی سرم بوده.ادامه مطلب شرح مشکلاتی است که در طول این یک هفته من را همراهی کرده اند. بنده در هفته گذشته یک دانه پیشنهاد به معلم پرورشی دادم و اینک همانند...در گِل گیر کرده ام! به ایشون فرمودم که یک تحولی در روال عادی مدرسه بدهیم و نشریه ای درست کنیم که بیشتر به فرهنگ و هنر گرایش داشته باشد تا مطالب درسی و علمی،خانم استقبال فراوان کردند و گفتند به بقیه دانش آموزان ها هم اطلاع بدهم تا با همکاری دوستان نشریه ای پربار(!)را تحویل جامعه کوچک مدرسه بدهیم.و من هم با چه اشتیاقی این مسئله را با بچه ها در میان گذاشتم و منتظر که بعد از این توضیحات زنگ تفریح یا زنگ های بعد بیایند و درباره چگونگی این نشریه و نحوه همکاریشان از من سوالاتی بکنند.اما زنگ تفریح گذشت،زنگ های بعد هم آمد،فردا آمد،پس فردا هم آمد،اما حتی یک نفر هم نگاهی به منظور همکاری در این دو کاغذ سفید به من نینداخت!بعد از دو روز معلم پرورشی آمد و به من گفت پس چه شد نشریه؟! جواب دادم به دلیل همکاری های زیاد در توانم نیست مسئولیت آن را بر عهده بگیرم و ایشان گویا قدرت فهم تمسخر من را داشتند و فرمودند خُب خودتان به تنهایی راهش بیندازید.در این جا من به عقل ایشان شک کردم که آیا واقعا می دانند نشریه یعنی چه و دو صفحه بزرگ روزنامه ای را من چگونه سیاه کنم ؟!!! یکی از بچه های کلاس شاعر قابلی بودند و ازشان تقاضا کردم یکی از اشعار طولانیش را به من نشان بدهند تا در صورت ایراد نداشتن جای خالی ننوشته ها را پر کند. اینجانب هم،مدیرمسئول و سردبیر این نشریه هستم وعلاوه بر آن ها بخش سینمای اش را هم به عهده گرفته ام و داستان هم از خودم و مصاحبه با مدیر مدرسه و یکی از معلم های شاعر هم اضاف! مشکلات این نشریه گفته شد... هفته گذشته امواج های رادیویی من را خبردار کردند که سومین جشنواره طنز مکتوب 25-26آبان ماه برگزار می شود و مهلت ارسال داستان ها هم تا 20 مهرماه تمدید شده است،ماجراهای اسباب کشی که یادتان هست،با ذره ای ویرایش آن را راهی مسابقه کردم. تا این که 72 ساعت پیش از دفتر دبیرخانه طنز مکتوب با من تماس حاصل کردند،و من هم مطمئن به این که می خواهند خبر مقام آوردن من را گزارش دهند و باید برای گرفتن جایزه خود را آماده کنم،در رویای شنیدن این سخنان بودم که چنین گفتند:سریع دو عدد داستان دیگر هم باید پست کنید! حدوداً در مدت زمان سه ساعت سوژه هایی که در ذهنم سواری می خوردند را روی کاغذ پیاده کردم و فرستادم و از شانس بد فردایش ادبیات که معلمی بی احساس آن را تدریس می کند قرار بود بپرسد،و چقدر هم زیاد درس داده بود....صبح با توماری دلیل و برهان به خانم عرض کردم که جریان این چنین بوده و من اینبار وقت نکردم درس بخوانم، ایشان هم انگارنه انگار که معلم ادبیات هستند و اندکی می توانند شرایط من را درک کنن.خیر، دریغ از ذره ای احساس! بعد از سه هفته نرفتن به کلاس ویلن،چهارشنبه قبل تشریفم را بردم به آموزشگاه ،بعد از تعریف و تمجید که سه هفته پیش استاد از بنده حقیر کرده بودند این بار نگاهشان اندازه صد ها دشنام بود و من هم در آن زمان سکوت را بر همه چیز ترجیح می دادم و درسی سخت را در دامانم نهادند که باید بسیار تمرین کنم و امروز در محضر ایشون حاضر شوم....از سویی دیگر هم من قول نمایشنامه ای عرفانی را به همان معلم پرورشی داده ام!!!
-حالا شما اگر بر خلاف آن معلم ادبیات خورده درکی دارید،بفرمایید که من با این همه مشکل چه کنم؟!
.........................................................................................................................................
«البته این نوشته طنز مربوط به حدودا ده روز پیش است اما به خاطر عدم دسترسی به اینترنت ناچار آن را امروز در وبلاگ قرار دادم»
